Beni Kabul Edecek Bir Kulüp veya Değersizliğin Mantığı
İnsan kendine dair bilgisinin önemli bir kısmını başkalarının bakışından devşirir. Hegel'in Ruhun Fenomenolojisi' nde gösterdiği üzere kendinin bilinci (Selbstbewusstsein), kendi hakikatine ancak bir başka kendinin bilinci tarafından tanındığında ulaşır. Hegel'in derdi elbette çocuk psikolojisi değildir, fakat bu düşünce gündelik hayatımıza dair de bir şey söyler: Kim olduğumuzu ve ne kadar değerli olduğumuzu bütünüyle tek başımıza tayin edemeyiz; bir aynaya ihtiyacımız vardır. Çocuklukta bu ayna ebeveynlerdir. Çocuk kendi değerini ilk olarak annesinin ve babasının bakışında okur. Sevilen, ilgi gören, hataları affedilen çocuk dünyada bir yeri olduğuna dair temel bir kanaat edinir. Fakat ayna kırıksa, yani bakış soğuk, ilgi şartlı, sevgi kıt ise çocuk çoğu zaman çok erken bir yaşta kendisi hakkında karanlık bir hüküm vermeye başlar: Ben değersizim. Hülasa insanın kendine biçtiği değer doğuştan gelen bir donanım değil, ilişkiler içinde inşa edilen kırılgan bir yapıdır. Riva...